|
|
|
Quant sommes és tavernes De ces fors vins buvant Et ces dames delés qui Nous vont regardant Nature nous semont D'avoir cour désirant Adonc conquerons-nous Oliver et Rollant A ces gorgues polies Ces coliés tirant Chil oeil vair resplendissent De biauté souriant Nature nous semont... Li leur maries sont Envers nous approchant Adonc jamais ne fussions Veu tant ne quant Nature nous semont... |
Quando siamo nelle taverne Bevendo quei vini forti E le donne vicino a noi Ci guardano La natura ci spinge Ad avere un cuore pieno di desiderio Allora noi conquisteremo Oliviero e Rolando Quei colli sottili Quelle collane attraenti Quegli occhi enigmatici che risplendono Di sorridente bellezza La natura ci spinge... Quando i loro mariti Si avvicinano a noi Allora avremmo voluto Che non ci avessero visti per niente La natura ci spinge... [1] Il testo, in Francese antico è di Jean de Beaumont, probabilmente Jean Froissard, (vissuto approssimativamente tra il 1334 e il 1404) cappellano di Beaumont e cronista francese. |






